Tegoroczne targi zgromadziły aż sto tysięcy gości, który przyjrzeć mogli się produktom aż dwóch tysięcy wystawców pochodzących z czterdziestu pięciu różnych krajów! Goście mieli więc okazję zapoznać się z najnowszymi trendami w designie, jak i technologii zegarków.

Okazało się, że puchary zwycięzców w tym roku powędrować powinny przede wszystkim do tych producentów, którzy zdecydowali się na wykorzystanie niekonwencjonalnych materiałów. Najczęściej była to ceramika, która już sama w sobie symbolizuje luksus i wysoka jakość. Nie zabrakło również prawdziwych błyskotek, które olśniewały wręcz luksusem. Przede wszystkim damska seria Omega Ladymatic, wykonana z czerwonego, a także żółtego złota, wysadzana dużą ilością maleńkich diamentów.

Producenci zaprezentowali również serie, w których najważniejsza była ich funkcjonalność, a na drugim miejscu dopiero sam wygląd. Mowa tu na przykład o specjalnych zegarkach dla nurków.

W tym roku swoje kolekcje zegarków zaprezentowali również najlepsze światowe marki mody, jak Dior, Gucci, Versace, Kevin Klein.

Targi te nie były zamknięte również dla małych firm, które dopiero zaczynają stawiać pierwsze kroki w branży czasomierzy. Dzięki temu raczkujące firmy uzyskały znakomitą możliwość zareklamowania się szerszemu gronu, jak i podpatrzenia produktów tych największych.

]]> http://lux-watches.wroclaw.pl/2011/08/03/najekskluzywniejsze-zegarki-na-targach-w-bazylei/feed/ 0 http://lux-watches.wroclaw.pl/2011/08/03/elegancki-zegarek-z-grawerem/ http://lux-watches.wroclaw.pl/2011/08/03/elegancki-zegarek-z-grawerem/#comments Wed, 03 Aug 2011 09:17:06 +0000 User http://lux-watches.wroclaw.pl/?p=109 Grawerstwo jest zawodem należącym do rzemiosła metalowego, inaczej określanym jako rytownictwo. Grawerowanie to jedna z najstarszych technik zdobniczych materiałów takich jak metal, kość, szkło czy kamień. Polega ona na wykonywaniu wklęsłych wzorów na powierzchni, najczęściej liter.

Grawerowanie ręczne odbywa się z użyciem specjalnego narzędzia rzemieślniczego, które nazywa się rylec. Rylce to ostre trzony ze stali, które umieszczone są na drewnianych uchwytach. Dzięki ich różnorodnemu wyprofilowaniu możliwe jest uzyskiwania bardzo różnych wzorów. Wykorzystywana technika to skrawanie.

Obecnie do tworzenia grawerów najczęściej wykorzystuje się zautomatyzowane maszyny grawerskie, przede wszystkim również kopiarki. Grawer może być wykonany również za pomocą specjalnego lasera lub z wykorzystaniem substancji chemicznych, które trawią powierzchnię.

W zamierzchłych czasach umiejętności grawerskie wykorzystywane były głównie w drukarniach do tworzenia czcionek, pieczątek, stempli. Poza tym w mennicach przy produkcji matryc banknotów i w artystycznych zakładach grawerskich, w których tą specjalna techniką ozdabiało się przede wszystkim biżuterię.

Grawerem najczęściej ozdabiane są eleganckie zegarki, pióra czy obrączki. Grawer ma przypominać nam o pewnym wydarzeniu, dlatego najczęściej grawerowana jest również data. Pióra z grawerem to bardzo popularny upominek wręczany osobie która uzyskała wyższy stopień naukowy, zegarek z grawerowaną dedykacją znajdującą się na deklu to idealny prezent dla eleganckiego mężczyzny.

Mechanizm to serce każdego zegarka tego typu. Działa on na zasadzie liczenia mechanicznych drgań wywoływanych przez wahadło lub balans. Ze względu na sam mechanizm wyróżniamy dwa rodzaje zegarków mechanicznych. Pierwszy z nich to ten z naciągiem automatycznym, który nakręcany jest przez ruchy wahnika, drugi natomiast posiada naciąg manualny, czyli nakręcamy go sami za pomocą koronki.

Koperta jest częścią zegarka, w której znajduje się mechanizm. Koperty mogą być okrągłe, kwadratowe, prostokątne, lub o innym bardziej nietypowym kształcie. Materiałem do ich tworzenia może być któryś z metali szlachetnych (na przykład złoto, srebro czy platyna), stal, tytan, spieki ceramiczne lub plastik.

Jeżeli koperta montowana jest na bransolecie, jest ona wykonana zazwyczaj z tego samego materiału, jeżeli jednak jest to zegarek z paskiem, jest on najczęściej skórzany, kauczukowy lub wykonany z innego tworzywa, przykładowo – guma, sylikon, tkanina.

Szkło to przezroczysty element zegarka, który umożliwia odczytanie godziny z tarczy zegarka. zakładany jest na górną część koperty. Szkło może być mineralne, szafirowe lub hesalitowe.

Wspomniana wcześniej dwukrotnie koronka, to mała główka, znajdująca się najczęściej z boku koperty, która służy do ręcznego nakręcania zegarka i ustawienia wskazówek.

Ramka inaczej nazywana lunetą, to element który podtrzymuje szkło na kopercie.

Dekiel to część zamykająca kopertę od dołu. Część ta ma zabezpieczać mechanizm, zwykle jest to powierzchnia na której producent umieszcza swój firmowy grawer, a także inne informacje typu: Swiss made – czyli zegarek ze szwajcarskim znakiem jakości, water resistance – zegarek wodoodporny, saphirre crystal – zegarek ze szkłem szafirowym, stainless steel – zegarek ze stali szlachetnej.

Na tarczy umieszczone są cyfry oznaczające godziny lub same wskaźniki. Wskazówki są najważniejszym dla odczytania godziny elementem zegarka. Najczęściej wskazówki są trzy. Wyznaczająca godzinę, minuty i sekundy.

Projektowaniem zegarków Armani zajmuje się od 1997 roku i to z zadziwiającym skutkiem – kobiety je uwielbiają, bo każdy sezon przynosi coś innego. I właśnie ta „inność” sprawia, że zadowolone będą zarówno kobiety, ceniące styl klasyczny, jak i te bardziej aktywne, które stawiają bardziej na funkcjonalność. Poniżej chciałabym przedstawić wybrane kolekcje, proponowane przez projektanta.

Armani Sport

To zegarki zdecydowanie dla aktywnych kobiet – przede wszystkim są funkcjonalne, jednak ładnie leżą na ręce, a ich design nadąża za obowiązującymi w modzie trendami. Każdy zegarek z tej serii jest wodoszczelny, odporny na wszelkie wstrząsy i mniej podatny na porysowanie szkiełka.

Armani Meccanico

Ta kolekcja łączy ze sobą styl klasyczny z lekką nutką ekstrawagancji i nowoczesności, dzięki czemu z pewnością skuszą się na nią kobiety nie do końca zdecydowane na prawdziwe szaleństwo, bo to przyniosą…

Armani Fashion

Są różnorodne pod względem kształtów – często koperta nie przypomina w niczym tej standardowej, różnią się od klasycznych również bransoletą. Jednym słowem, swoim wyglądem odbiegają od klasyki. Na pewno ozdobią nadgarstki kobiet, które lubią się wyróżniać.

Armani Classic

Jak sama nazwa wskazuje, Armani Classic przeznaczona jest dla kobiet, które lubią klasykę – ich wygląd sprawia, że nigdy nie wyjdą z mody, są uniwersalne i pasują do wszystkiego. Koperty wykonane są z najwyższej jakości materiałów, podobnie jak skórzane, mocne paski.

Kolejne lata były okresem zdobywania nowych doświadczeń i doskonalenia mechanizmów – a także eksperymentów z innowacjami. W 1908 firma (która od trzech lat nazywała się już Eterna – z łac. „wieczna”) opatentowała zegary z alarmem – a w 1914 roku (a więc w czasie, w którym zegarki naręczne były bardziej ciekawostką niż produktem masowym) wprowadziła to rozwiązanie do zegarków naręcznych. W 1926 roku zademonstrowano zegarek w zapalniczce – który nakręcany był przy każdorazowym jej użyciu.

W roku 1930 miało miejsce pierwsze znaczące wydarzenie na drodze do celu, który stał się idee fixe marki: przedstawiła ona najmniejszy wówczas mechanizm świata, umieszczony w nowoczesnej obudowie o wydłużonym kształcie. Lekkość, niewielkie wymiary oraz intrygująca forma zapewniły nowemu zegarkowi popularność wśród kobiet.

W 1947 roku Thor Heyerdahl wyruszył na wyprawę Kon-Tiki – zabierając ze sobą zegarki firmy Eterna. Podobnie jak w wypadku modelu Blancpain Fifty Fathoms i Jaquesa Cousteau – zapewniło to firmie rozgłos i wyrobiło renomę w dziedzinie zegarków sportowych (do dziś linia luksusowych zegarków Eterna nosi nazwę Kon-Tiki).

Rok 1948 to chyba najważniejszy rok w historii marki – opatentowano wtedy bowiem legendarny legendarny mechanizm Eterna-Matic, wykorzystujący łożysko kulkowe. Do dziś pozostaje to stosowanym w zegarkach automatycznych standardem.

Kolejne lata to rozwój mechanizmu oraz dążenie do jego miniaturyzacji. W 1968 powstał Eterna-Matic 3000: zegarek męski o wysokości zaledwie 3.6 mm. Nie zmieniło tego pojawienie się zegarków kwarcowych – Eterna stopniowo zmniejszała ich grubość, by w 1979 roku stworzyć zegarek Linea Quartz Squelette – przy swoich 1.5mm grubości był on najcieńszym tego typu zegarkiem jaki wówczas wyprodukowano. Kolejne rekordy pobił zegarek Eterna Museum – posiadający zaledwie 0.98 mm grubości.

W 1995 firmę przejął F.A. Porsche, łącząc z doskonałymi mechanizmami Eterny słynny Porsche Design. Nowe linie zegarków wykorzystują ostatni patent firmy – łożyska z ceramicznymi kulkami, jeszcze bardziej minimalizujące opór i korzystnie działające na precyzję mechanizmu.

Kiedy firma Rado prezentowała swój pierwszy zegarek – w 1957 roku – miała już za sobą czterdzieści lat doświadczenia w konstruowaniu mechanizmów. Po kilku latach główny projektant, Marc Lederrey, zaproponował stworzenie zegarka z materiałów odpornych na uszkodzenia mechaniczne – a szef firmy, Paul Lüthi, dał pomysłowi zielone światło. Jedynymi znanymi wówczas materiałami, które spełniały wyśrubowane kryteria dotyczące wytrzymałości były spieki węglika wolframu i węglika tytanu – i to z nich właśnie powstał Rado Diastar.

Od początku zegarki Rado budziły skrajne emocje – od zachwytu i bezwarunkowej miłości po nienawiść – tak właśnie, według twórców, powinny oddziaływać na ludzi zegarki z charakterem. Zastosowanie ultranowoczesnych materiałów budziło sprzeciw konserwatywnie nastawionych miłośników szwajcarskich zegarków – jednocześnie ich zalety zdobyły marce wierną grupę wielbicieli. Zegarki Rado ciężko zamknąć w jednej kategorii – z jednej strony mają być bowiem biżuterią, prostą i wytworną, z drugiej – priorytetem jest komfort i zadowolenie użytkownika, co odróżnia je od dużej grupy niepraktycznych i niewygodnych ozdób.

Wraz z rozwojem technologii powiększała się grupa odpornych na zarysowania i uszkodzenia materiałów, których firma mogła używać do produkcji zegarków. Nowoczesne materiały ceramiczne,  lantan, ultradrobny tlenek cyrkonu – wszystkie charakteryzują się nie tylko odpornością, ale i atrakcyjnym wyglądem. W latach dziewięćdziesiątych inżynierowie Rado osiągnęli swój największy jak dotąd sukces – opracowali technologię wytwarzania jednolitej warstwy syntetycznego diamentu i nanoszenia jej na ukształtowane już elementy koperty zegarka. Technologię wykorzystano do stworzenia najodporniejszego na uszkodzenia zegarka świata – Rado V10K.

Siostrzeniec Agassiza, Ernest Francillon, postanowił to zmienić. W 1866 roku wykupił ziemię w miejscu znanym jako „Les Longines” i przekonał dotychczasowych indywidualnych zegarmistrzów do zgromadzenia się pod jednym dachem. W 1867 roku powstał pierwszy mechanizm firmy, L20A. Wykorzystujący nowoczesne technologie (m.in. mechanizm naciągowy z koronką) zyskał uznanie, uzyskując trzecią nagrodę na wystawie w Paryżu. Pierwsze Grand Prix Longines zdobył na wystawie w Antwerpii (1885), potem przyszły zwycięstwa w  Brukseli (1887), Paryżu (1889, 1900) etc. (z dziesięcioma Grand Prix oraz 28 „Medailles d’Or” Longines zajmuje pierwsze miejsce wśród producentów).

Sukces firmy nieodmiennie wiąże się z mechanizacją – w 1876 odbyła się Wystawa Światowa w Filadelfii, na której zaprezentowano wiele innowacji w dziedzinie mechanizacji – raport i wnioski wyciągnięte z tego wydarzenia stały się bodźcem do zmiany metod produkcji.

Reputacja firmy sprawiła, że zaczęto używać wyprodukowanych przez nią zegarów do zadań w warunkach ekstremalnych: w wyprawach badawczych (regiony polarne, tropiki) oraz do pomiaru czasu na morzu. Nie zawiodły – co miało zaowocować w przyszłości.

Przełom wieków był okresem coraz większego zainteresowania zegarkami na rękę. Longines dołączył do grona pionierów, prezentując w 1905 roku pierwszy mechanicznie stworzony zegarek naręczny – a w 1910 pierwszy naręczny chronograf. Wtedy też rozpoczęła się długa i owocna współpraca firmy ze światem sportu – zwłaszcza w dziedzinach gimnastyki, lekkoatletyki, jeździectwa i narciarstwa.

Rozwój lotnictwa wiązał się z zapotrzebowaniem na czasomierze zdolne pracować w ekstremalnych warunkach i wytrzymałe na zmiany ciśnienia, temperatury i wilgotności, a także zakłócenia magnetyczne. Renoma zdobyta w wyniku współpracy z odkrywcami  sprawiła, że od 1919 roku Longinus stał się oficjalnym partnerem Światowej Federacji Lotnictwa – a jego zegarkami posługiwali się m.in. Charles Lindbergh (dla którego stworzono Longines Hour Angle Watch) i Amelia Earhart.

W tym samym czasie rozpoczęła się era niepowtarzalnego wzornictwa – niekonwencjonalne, ale eleganckie projekty wielokrotnie nagradzano. Inwencja w wyglądzie zewnętrznym łączyła się z doskonaleniem mechanizmów, szczególnie w dziedzinie miniaturyzacji.

Firma zwycięsko wyszła z kryzysu kwarcowego, doskonale odnajdując się w nowych warunkach. Równolegle z tradycyjnymi mechanizmami firma rozwija nowe technologie.

Dzisiaj Longines określany jest jednym słowem – „Elegancja”.

W 1924 rozpoczęto produkcję pierwszego zegarka naręcznego, wtedy też wprowadzono nazwę Seiko (oznaczającą „doskonałość”, „minuta” lub „sukces”). Zegarki Seiko cieszyły się uznaniem ze względu na swoją dokładność – czego ukoronowaniem było wybranie ich na oficjalne zegarki japońskiej kolei (1929 rok). Wybuch wojny spowodował stopniowe ograniczanie produkcji cywilnej, firma rozpoczęła wytwarzanie zapalników i chronometrów morskich. Dodatkowe szkody przyniosła seria bombardowań, które zniszczyły główną fabrykę. Po wojnie firma wznowiła produkcję – szybko stając się liderem na rynku japońskim.

Wewnętrzna rywalizacja zaowocowała rozwojem technicznym (zegarek z sekundnikiem, mechanizm z automatycznym naciągiem etc.). Seiko osiągnęło taką przewagę nad konkurencją, że w oficjalnych japońskich konkursach zajmowało wszystkie miejsca od pierwszego, do dziewiątego. Zgłoszenie do konkursu w szwajcarskim Neuchatel zostało chętnie przyjęte – a wynik przerósł wszelkie oczekiwania: mechanizm Seiko zajął w 1964 roku 144 miejsce. Klęska oznaczała konieczność wprowadzenia zmian – i dokonano tego w rekordowym czasie. Już w 1967 roku mechanizmy Seiko zajęły drugie i trzecie miejsce, a w 1968 w Genewie Seiko zdobył pierwsze miejsce w kategorii producentów.

Rok 1969 oznaczał rewolucję – tak dla firmy, jak i dla całej branży: Seiko wprowadziło na rynek pierwszy zegarek kwarcowy. Pomimo tego, że nowy wynalazek kosztował tyle, co średniej klasy samochód – oznaczał rozpoczęcie nowej ery w pomiarze czasu.

Kolejnym rewolucyjnym projektem firmy był zaprezentowany w 1986 roku mechanizm Kinetic – system umożliwiający ładowanie baterii zegarka poprzez wykorzystanie ruchów nadgarstka użytkownika. Wynalazek został przyjęty z entuzjazmem, a liczne udoskonalenia ugruntowały jego pozycję. W 2005 roku wprowadzono Spring Drive – połączenie tradycyjnej konstrukcji mechanicznej z elektroniczną, a w chwili obecnej firma skupia się na rozwoju nowej generacji wyświetlaczy (m.in. e-papier).

Co sprawia, że nie-szwajcarska i niekonserwatywna firma, firma, która o mało nie zniszczyła branży zegarków mechanicznych, zasługuje na umieszczenie wśród takich tuzów jak Blancpain czy Patek Philippe?

Precyzja. Od lat Seiko jest oficjalnym partnerem zawodów sportowych – lekkoatletycznych i olimpiad. Zarówno zegarki kwarcowe, jak i mechaniczne cieszą się najwyższym uznaniem.

Ekskluzywność: serie Credor i Grand Seiko mają porównywalną jakość – i cenę – z najlepszymi produktami szwajcarskimi.

Wizjonerstwo: możemy mieć pewność, że Seiko jeszcze nieraz wstrząśnie podstawami branży.

W 1956 roku Blancpain stworzył „Ladybird” – najmniejszy mechanizm na świecie. Kiedy już wydawało się, że przyszłość została zapewniona – w szwajcarskich producentów uderzył „Quartz Crisis” – import tanich zegarków kwarcowych z Chin i Japonii zepchnął firmę na krawędź bankructwa. Od zagłady uratował markę Jean-Claude Biver, jeden z dyrektorów Omegi. Wspólnie z Jacquesem Piguet nabył prawa do nazwy w 1981, po czym przyjął prostą, ale niezwykle skuteczną strategię: skupienie się na produkcji niewielkich ilości ekskluzywnych i prestiżowych zegarków. Sloganem kompanii stało się wtedy „Od 1735 nigdy nie wyprodukowaliśmy zegarka kwarcowego. I nigdy tego nie zrobimy”. Każdy z zatrudnianych przez firmę zegarmistrzów – wyróżniających się absolwentów najbardziej prestiżowych szkół – pracuje indywidualnie nad „swoimi” zegarkami, co traktowane jest jako ukłon wobec tradycji.

Takie metody pracy sprawiają, że produkcja jest wyjątkowo niska: rocznie wytwórnię opuszcza około dziesięć tysięcy zegarków, z których każdy posiada indywidualny numer i odnotowywany jest w kronikach firmy. Dodajmy do tego innowacyjność i posunięty nieomalże do granic niemożliwości stopień precyzji oraz miniaturyzacji (stworzyli między innymi najcieńsze i najmniejsze mechanizmy na świecie), wysoki stopień komplikacji (stworzony w 1991 roku Blancpain 1735 ze swoimi 745 częściami był wówczas najbardziej skomplikowanym zegarkiem na świecie) a także klasyczną, wyrafinowaną i dostojną stylistykę – a otrzymamy obiekt pożądania dla wielkich tego świata.

Oddanie klasycznej sztuce tworzenia zegarów, elitarność i ponadczasowa stylistyka – to największe zalety zegarków Blancpain.

W szesnastym i siedemnastym wieku zauważono, że zegarki kieszonkowe są mniej dokładne niż zegary stacjonarne – nawet, jeśli miały taką samą konstrukcję. Po licznych sporach między zegarmistrzami ustalono, że przyczyną jest ruch: ponieważ precyzyjny chód zegara zależy w dużym stopniu od wyważenia balansu i wychwytu, optymalne byłoby stabilne, pionowe ułożenie.W praktyce tak zegary kieszonkowe, jak i naręczne znajdują się w nieustannym ruchu i podlegają zmianom pozycji – brak symetrii powoduje więc zmniejszenie dokładności całej konstrukcji.

Rozwiązaniem tego problemu stało się umieszczenie balansu i wychwytu w obrotowej klatce (koszyku). Dzięki nieustannemu obracaniu się cała konstrukcja minimalizowała wpływ poruszeń użytkownika, rozkładając i uśredniając ewentualne niedokładności. Większość klatek obraca się raz na minutę (dzięki czemu niekiedy zastępują sekundnik), nie jest to jednak reguła – istnieją na przykład mechanizmy dwu- cztero- i sześciominutowe.

Pierwszy tourbillon stał się własnością Napoleona – przedtem jednak zachwycił publiczność na wystawie w Paryżu. Został uznany za szczyt kunsztu i precyzji – wymagał olbrzymiego nakładu pracy (sam Breguet w ciągu całego życia stworzył około trzydziestu, do dziś ocalało ich około dwudziestu) i dokładności na każdym etapie. W dziewiętnastym wieku tourbillon stał się modnym i świadczącym o statusie społecznym dodatkiem do zegarów kieszonkowych.

Wiek dwudziesty był świadkiem powstania „latającego tourbillon” (flying tourbillon) – wynaleziony przez niemieckiego zegarmistrza Alfreda Helwiga w 1920 roku mechanizm, w przeciwieństwie do tradycyjnych, musiał być podtrzymywany tylko z jednej strony. Początki dwudziestego wieku to także pierwsze zastosowanie tourbillon w zegarkach naręcznych (1930). Dalszy rozwój to lata siedemdziesiąte – kiedy powstał rodzaj dwuosiowy (Richard Good, 1970) – i kolejno: trójosiowy (Thomas Prescher, 2004) oraz podwójny dwuosiowy (Quadruple Tourbillon à Différentiel, Greubel Forsey, 2005).

Chociaż precyzja wykonania elementów balansu i wychwytu ma dużo większe znaczenie dla dokładności zegarków kieszonkowych, a w zegarach naręcznych sam ruch nadgarstka działa tak samo jak tourbillon – mechanizmy te mają wysoką wartość jako element prestiżowy, dlatego też  często konstrukcja jest odsłonięta i eksponowana.